printlogo


کد خبر: 76719تاریخ: 1397/12/28 06:00
میلاد مولود کعبه؛ امیرالمؤمنین علی(علیه السّلام) و روز پدر و روز مرد مبارک باد
میلاد مولود کعبه؛ امیرالمؤمنین علی(علیه السّلام) و روز پدر و روز مرد مبارک باد
إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ ﴿مائده/۵۵﴾ ولى شما تنها خدا و پیامبر اوست و کسانى که ایمان آورده‏ اند همان کسانى که نماز برپا مى دارند و در حال رکوع زکات مى‏ دهند

میلاد مولود کعبه؛ امیرالمؤمنین علی(علیه السّلام) و روز پدر و روز مرد مبارک باد
إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ ﴿مائده/۵۵﴾
ولى شما تنها خدا و پیامبر اوست و کسانى که ایمان آورده‏ اند همان کسانى که نماز برپا مى دارند و در حال رکوع زکات مى‏ دهند

پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلم)
یا علىّ، تو حجت خدا هستی و تو باب (تقرّب) به خدا هستی و تو راه به سوى خدا هستی و تو آن خبر عظیم هستی و تو صراط مستقیم حقّ هستی و تو مثل اعلاى الهى هستی.
(البرهان فی تفسیر القرآن , ج 5 , ص565)
تفسیر مجمع البیان
خداوند متعال، کسى را که بر مردم سمت ولایت و رهبرى دارد و اطاعتش بر مردم واجب است، معرفى کرده، مى‏فرماید:
إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ: کسى که مصالح شما را ولایت دارد و تدبیر کار شما را  مى‏کند، خداوند و رسول اوست که کارهایش به امر اوست.
وَ الَّذِینَ آمَنُوا: و آنان که ایمان آورده‏اند، سپس آنها را وصف کرده، مى‏فرماید:
الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ: آنان که نماز را با شرایط آن انجام و در حال رکوع زکات مى‏دهند.
دلالت آیه
این آیه، یکى از واضحترین دلایلى است که امامت بلا فصل على علیه السلام را پس از پیامبر اثبات مى‏کند. وجه استدلال این است که:
- هر گاه «ولى» کسى باشد که مدبر امور مردم و اطاعتش بر مردم واجب باشد و ثابت شود که مقصود از «الَّذِینَ آمَنُوا ...» على ع است، بوسیله نص قرآن، امامت او ثابت و واضح خواهد بود.
درباره اینکه در آیه شریفه، مقصود همین معنى است، نه معناى دیگر، گوییم:
- کلمه «انما» همانطورى که گذشت، حکم را به ما بعد خود اختصاص مى‏دهد و از غیر آن سلب مى‏کند. هر گاه بگویند: «انما الفصاحة للجاهلیة» مقصود این است که فصاحت، اختصاص بدوران جاهلیت داشته و دورانهاى دیگر را از آن بهره‏اى نیست.
و هر گاه این کلمه، داراى چنین معنایى باشد، نمى‏توانیم «ولى» را بمعناى دوست و هدف آیه را دوستى و محبت دینى بدانیم، زیرا این معنى خصوصیتى ندارد تا آن را براى برخى از مؤمنان ثابت و از برخى سلب کنیم. بدیهى است که دوستى و محبت دینى براى همه مؤمنان است- نه برخى از آنها- خداوند متعال مى‏فرماید: «وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ» یعنى زنان و مردان مؤمن، دوست یکدیگرند (توبه 71) بنا بر این نمى‏توان آیه را بر این معنى حمل کرد و چاره‏اى نداریم جز اینکه بر همان معناى اول حمل کنیم- یعنى امام واجب الاطاعه و صاحب اختیار، زیرا همانطورى که گفتیم براى لفظ «ولى» بیشتر از دو معنى نیست. هر گاه یکى از دو معنى محال باشد، دیگرى محقق خواهد بود.
اینکه مى‏گوییم مصداق منحصر بفرد «الَّذِینَ آمَنُوا» على ع است، روایتى است که از طریق اهل تشیع و تسنن، نقل شده است که آیه شریفه، درباره على ع هنگامى نازل شد که انگشترى خود را در حال رکوع به سائل بخشید. همچنین بطور کلى کسانى که مى‏گویند «ولى» به معناى شخص واجب الاطاعة و امام است، مى‏گویند: مقصود على ع است و تنها مصداق آیه، آن بزرگوار مى‏باشد.
ممکن است کسى بگوید: «الذین» جمع است و جایز نیست که در معناى مفرد بکار رود.لکن باید توجه داشت که اهل لغت گاهى از لفظ جمع، اراده مفرد مى‏کنند و این کار را بمنظور تعظیم و تجلیل انجام مى‏دهند. این مطلب بقدرى مشهور است که نیازى به استدلال ندارد.
ممکن است گفته شود: «وَ هُمْ راکِعُونَ» حال از دادن زکات نیست، بلکه مقصود این است که عادت آنها رکوع است.در جواب گوییم:
- در جمله «یُقِیمُونَ الصَّلاةَ» رکوع نیز وجود دارد، زیرا نماز بدون رکوع نمیشود. بنا بر این اگر جمله «وَ هُمْ راکِعُونَ» را قید براى عمل زکات دادن، نگیریم و بگوییم مقصود این است که صفت و عادت آنها رکوع است، مطلب را بدون داشتن فایده‏اى تکرار کرده‏ایم. بدیهى است تفسیرى که داراى فایده‏اى باشد از تفسیرى که فائده‏اى ندارد، برتر است.
دلیل دیگر اینکه: خداوند متعال در ابتداى آیه همه مؤمنان را مخاطب ساخته، گوید: «ولى شما خدا و ...» سپس «رسول» را از جمله مؤمنان خارج کرده، «ولى» معرفى مى‏کند. پس از آن «کسانى که ایمان آورده‏اند» یاد مى‏کند و آنها را نیز ولى میخواند. حال اگر مقصود از «کسانى که ایمان آورده‏اند» عموم باشد، با آنهایى که در اول آیه مخاطب شده‏اند، یکى است. بنا بر این باید غیر از آنها باشد و گرنه مردم مؤمن خود ولى خود خواهند بود. اگر بخواهیم در این باره بیشتر بحث کنیم سخن بدرازا مى‏کشد. کسانى که طالب تفصیلند، به کتاب‏هاى دیگر رکوع کنند.
..........................................................................................
تو بیا عزیز زهرا که تو سید جهانی
که توهم بهارمردم که توهم بهارجانی
توبیاکه چشم مردم به ره عنایت توست
که توهم طبیب دلها که تونوردیدگانی


لینک مطلب: http://www.tamin.ir/News/Item/76719/16/76719.html