آخرین اخبار

زمان انتشار: ۱۳۹۷ يکشنبه ۱۷ تير ساعت 10:32 تاریخ بروزرسانی : ۱۳۹۷/۴/۱۷ ساعت 10:29    تعداد بازدید: 110    کد مطلب: 61853

رفاه اجتماعی در ایران
دکتر علی محمدی، مدیر درمان تامین اجتماعی زنجان


رفاه اجتماعی در تعریف سازمان ملل متحد دامنه وسیعی از فعالیت‌ها و برنامه‌هایی را که تحت نظارت و با کمک دولت برای خوب زیستن افراد و جامعه انجام می‌شود را دربر می‌گیرد.
همین دیدگاه در نگاه اتحادیه بین‌المللی تامین اجتماعی طوری دیگر است و آن اینکه نظامی که به منظور خدمت و کمک به افراد به وجود می‌آید تا سلامت، زندگی بهتر و موجبات روابط مناسب‌تری را برای پیشرفت استعدادها، قابلیت‌ها و توانایی‌های انسان فراهم سازد.
در کتاب فرهنگی بیمه های اجتماعی نیز بدین شکل تعریف میشود رفاه اجتماعی، سطح بهزیستی و رفاه در یک جامعه، میزان برخورداری افراد یک جامعه از امکانات مادی و معنوی موجود در آن جامعه را می‌توان سطح رفاه مردم آن به شمار آورد.
بحث ایجاد جامعه مدنی، شهروند و حق اجتماعی از جمله مباحث پایه‌ای مربوط به این موضوعات است و متاثر از سیاست اجتماعی است و رفاه اجتماعی و سیاست اجتماعی هرکدام به نوعی مشتمل بر دو مفهوم تامین اجتماعی و حمایت اجتماعی را بدنبال دارد. تامین اجتماعی واژه‌ای است که به نحوه بارزتر و ملموس‌تری با تحولات اقتصادی و اجتماعی ارتباط دارد. تنیدگی این ارتباط به گونه‌ای است که خیلی ها آنرا مفهومی اقتصادی می‌دانند تا مفهومی اجتماعی.
حیطه فعالیت تامین اجتماعی، اساسا محدوده نیروی کار فعال و موجود جامعه است و از نظر مفهومی نیز بر نوعی توزیع مناسب درآمد بین گروه‌های مختلف با توجه به خطرپذیری توزیع آن در طی زمان است.حال آنکه تامین اجتماعی در زمان ایجاد گسست در منبع درآمدی حضور پیدا می‌کند و بیانگر درآمدی است که به هنگام قطع درآمد به عللی از قبیل بیکاری، بیماری یا حادثه جایگزین آن می‌شود و همچنین تامین درآمد برای کسانی که به علت پیری بازنشسته شده‌اند و نیز آنها که به سبب مرگ شخص دیگری از حمایت محروم مانده‌اند.
تامین اجتماعی در یک مفهوم کلی به معنای ایمنی و مراقبت از خطرات احتمالی برای گروههای اجتماعی به هم وابسته است و در چارچوب اساسنامه اتحادیه بین المللی تامین اجتماعی هر طرح یا برنامه‌ای است که به دست قوه مقننه یا به هر ترتیب اجباری دیگر که اعضای جامعه را در مقابل بروز حوادث ناشی از اشتغال، بیماری‌های ناشی از شغل، بیکاری، حاملگی، بیماری، نقص عضو، پیری، بازنشستگی، بازماندگی و مرگ از طریق پرداخت‌های نقدی یا جنسی حمایت کند.
با توجه به تعاریف ارائه شده و با نگاهی ساختاری به نظام تامین اجتماعی درمی یابیم که اصولا این نظام به همراه بهداشت و درمان، ‌فرهنگ و هنر، عمران و نوسازی،‌ آموزش عالی و ... از زیربخش‌های تحت پوشش امور اجتماعی بحساب می آیند.
تامین اجتماعی از دو کلمه تامین و اجتماع تشکیل شده و منظور از تامین ایجاد امنیت خاطر در مقابل خطرها و ریسک‌های موردنظر است، ولی کلمه اجتماعی  بیانگر رابطه این خطرها با جامعه است برخی از این خطرها میتواند شخصی باشد مانند بیماری، حوادث، بیوه گی، معلولیت، از کارافتادگی، کهولت و مرگ و میر و برخی خطرات فراگیر را نیز میتوان همچون سیل و صاعقه و... عنوان نمود.
در کشورهای توسعه یافته بیشتر صحبت از نظام رفاه اجتماعی است و نظام تامین اجتماعی به عنوان مجموعه‌ای از نهادها، ساختارها و سازوکارهایی است که دارای کنش متقابل بر یکدیگر و تحت تاثیر سطح توسعه و نظام فکری جامعه قرار دارند.
ساختار تامین اجتماعی ایران نیازمند بازنگری کلی در درک مفهوم تامین اجتماعی و اصلاح سیاستگذاری‌های اجتماعی براساس الگوهای تصحیح شده جهانی می‌باشد که در صورت نگرش ملی و فراگیر کارآیی لازم را خواهد یافت و توجه به نظام تامین اجتماعی به عنوان یک اصل اساسی توسعه راهگشای حل مشکلات مردم خواهد بود و در صورتی می‌تواند در اولویت برنامه‌های توسعه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی قرار بگیرد که از طریق ایجاد درآمد، هزینه کمتری را به اقتصاد ملی تحمیل کند.
به نظر می رسد هرگونه برنامه‌ریزی جامع برای ایجاد نظام تامین اجتماعی باید به صورت ستادی و با حضور نمایندگان دستگاه‌هایی همچون وزارت بهداشت، تعاون، کار و رفاه اجتماعی، مسکن و شهرسازی، آموزش و پرورش، بیمه ها و شهرداریها و ... تحت مدیریت واحد سازمان تامین اجتماعی صورت پذیرد.
سازماندهی نظام تامین اجتماعی باید عمدتاً بر مساله اشتغال استوار شود تا حمایت سایر بخش‌ها را نیز جلب کند وبرای برخورداری از قانونی فراگیر می بایست همه بخش‌های تامین و رفاه اجتماعی اعم از درمان، دارو، بازنشستگی، اشتغال (قانون کار) و ... را در کشوردربرگیرد.
نهایتا اینکه مسئولین امر باید بودجه‌های رفاهی و سوبسیدهای رفاهی را به گونه‌ای به اقتصاد کشور تزریق کنند که حتی‌الامکان این بودجه از طریق کار و دستمزد کار به اقتصاد ملی متصل شود و صرف ایجاد اشتغال و فرصت‌های شغلی جدید شود.
و حرف آخر اینکه استقرار نظام‌های تامین اجتماعی چندلایه نیز میتواند همه گروه‌های جمعیتی را پوشش داده و در این صورت می‌توان امیدوار بود که در جامعه رویکرد تغییر یافته و به سمت و سوی الگوهای مدرن تامین اجتماعی، عدالت اجتماعی و برخورداری از رفاه متناسب با ظرفیت‌ها و قابلیت افراد ممکن شده و قدرت انتخاب افراد در جامعه افزایش یافته است.

 


کلید واژه
 

ارسال نظر
۱۰۰
captcha




Page Generated in 2/7418 sec