• ۱۳۹۸ پنج شنبه ۲۸ شهريور
  • اِلخَميس ١٩ محرم ١٤٤١
  • Thursday, September 19, 2019
سامانه 1420 سند برنامه راهبردی
آمار سایت
افراد آنلاین : 1
بازدید امروز : 9
بازدید دیروز : 63
بازدید ماهانه : 2039
بازدید سالانه : 9505
آمار کل : 118321
زمان انتشار: ۱۳۹۶ شنبه ۲ ارديبهشت ساعت 15:14 | تاریخ بروزرسانی : ۱۳۹۶/۲/۲ ساعت 15:14 | تعداد بازدید: 688 | کد مطلب: 39355

یادداشتی از علی حیدری: «نسیه‌ها» را بود آیا که عیاری گیرند؟!

نایب رئیس هیأت‌مدیره سازمان تأمین اجتماعی با هدف یادآوری سوء‌استفاده‌هایی که ممکن است در رقابت‌های سیاسی همچون انتخابات ریاست جمهوری پیش‌رو از مفاهیم مرتبط با عدالت اجتماعی صورت بگیرد، یادداشت پیش‌رو را به رشته تحریر درآورده است.
یادداشتی از علی حیدری: «نسیه‌ها» را بود آیا که عیاری گیرند؟!

انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم در پیش است و بازار اعلام وعده های انتخاباتی گرم است. وعده‌هایی که به لحاظ فقدان تحزب واقعی در کشور، غالباً قائم به افراد و یا تشکل های موسمی است و هیچ مکانیسم مستقلی برای رصد، پایش و پیمایش میزان پایبندی کاندیداها و نیز میزان تحقق آنها وجود ندارد. این مکانیسم‌ها می‌توانند و بایستی از طریق مراکز آماری، نظرسنجی، رسانه‌ای، رگولاتوری توسعه و... تحقق یابند که فارغ از جناح‌ها و ... بتوانند به مردم گزارش دقیقی از تقویم و اثرسنجی اقدامات و تصمیمات ادوار مجلس و ادوار ریاست جمهوری ارائه نمایند و طبیعی است که در چنین فضایی هر فردی به خود اجازه می‌دهد، وعده‌های اغواکننده نسیه‌ای را اعلام کند و اطمینان داشته باشد که مکانیسم‌های شفافیت، محاسبه‌گری، پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری دقیق و شفافی در کشور وجود ندارد که اولاً صحت و سقم این وعده‌ها را بسنجد و ثانیاً حسن و قبح این وعده‌ها برای کشور و مردم افق بلندمدت را برشمارد و بتواند اطمینان بدهد که در افق بلندمدت به نفع مردم و کشور است و ثالثاً میزان تقید متولیان و میزان تحقق مدعیات را سنجش و اعلام نماید .
«نقد ها را بود آیا که عیاری گیرند                            تا همه صومعه‌داران پی کاری گیرند» (حافظ)
در این میان به‌لحاظ انحصار و سیطره صدا و سیما بر فضای رسانه‌ای کشور، بویژه در ارتباط با طبقات فرودست و متوسط رو به پایین جامعه و بویژه روستاییان، عشایر و حاشیه‌نشین‌ها، عملاً وعده‌های نسیه انتخاباتی مبتنی بر رویکرد توده‌ستایانه (پوپولیستی) معطوف به این قشر می شود، چراکه این افراد دسترسی کمتری به سایر رسانه‌ها داشته و غالباً از طریق صدا و سیما تغذیه می‌شوند و از همه مهمتر اینکه نسبت به مسائل پیچیده اقتصادی و اثرات و تبعات برخی از وعده‌های نسیه انتخاباتی بر قدرت خرید، نرخ اشتغال و سرمایه‌گذاری ملی ارزش پول ملی و... اشراف و اطلاع کافی ندارند و به سرعت جذب این وعده‌ها می‌شوند.
به قول معروف برای این افراد «سیلی نقد به از حلوای نسیه است» بویژه آنکه شاخص‌های اعتماد اجتماعی و سرمایه اجتماعی در کشور وضعیت مطلوبی ندارند و این افراد نمی‌پذیرند که به آنها بگوییم این پول ها را می‌بریم سرمایه‌گذاری می‌کنیم و در سال‌های آینده ثمرات آن را خواهید دید. برای مثال بخش زیادی از طبقات فرودست جامعه در حال حاضر دریافت پول نقد به عنوان کمک را بهتر از دریافت بیمه درمان یا بازنشستگی رایگان می‌دانند. یا به طور مثال دوست دارند پول نقد یا کوپن و یا حواله کالا بگیرند به جای اینکه سبد کالا بگیرند یا پول کمک هزینه دارو را بگیرند تا اینکه خود دارو را به صورت رایگان بگیرند و ... چراکه می‌توانند با فروش آنها، نیازهای دیگری که از نظر خودشان ضرورت دارد تامین نمایند، ولی مشخص نیست که آیا واقعاً به دارو بیشتر نیاز دارند یا به اقلام دیگر و اینکه آیا بهتر است به تغذیه خود بپردازند تا سوء تغذیه نگیرند یا اینکه کوپن و حواله یا کمک هزینه خرید مواد غذایی را بفروشند و بجایش کالای دیگری بخرند. مثلاً بهتر است به جای دریافت یارانه نقدی، زمینه تحصیل یا اشتغال فرزندشان فراهم شود و ... را نمی‌پذیرند، ولی فارغ از همه اینها کیست که نداند پرداخت کمک هزینه نقدی برای خرید برنج باعث ایجاد تورم و افزایش قیمت برنج در بازار می‌شود، ولی توزیع برنج بین نیازمندان واقعی باعث کاهش قیمت برنج و کاهش تورم می‌گردد و قس علیهذا .
البته در همین رابطه در سال ۱۳۸۸ و بعد از انتخابات مقاله‌ای تحت عنوان «سلام آقای رئیس‌جمهور» نوشته و منتشر کردم که همان زمان توسط رسانه ‌بازنشر داده شد.
دلایل وقوع معضل وعده‌های نسیه اغواگرانه و پوپولیستی در انتخابات که باعث به مخاطره افتادن دموکراسی واقعی نیز شده و می‌شود اینست که اولاً اصول ۳، ۱۲، ۲۹ و ۴۳ قانون اساسی که برخورداری از سطح پایه خدمات امدادی، حمایتی و بیمه‌ای را حق مردم و تکلیف دولت‌ها می داند، به رسمیت شناخته نشده تا ارائه خدمات به مردم برای متولیان یک وظیفه و مأموریت ذاتی محسوب شود و نه مرحمت و لطف یا صدقه و ثانیاً اینکه کشور فاقد نظام جامع رفاه و تأمین اجتماعی چند لایه مبتنی بر اصول فراگیری، جامعیت و کفایت است و یک نظام رگولاتوری مستقل برای حوزه توسعه اجتماعی وجود نداشت که بتواند براساس شاخص‌های رفاه اجتماعی، عدالت اجتماعی و ... نحوه دسترسی و میزان برخورداری واقعی اقشار و گروه‌های هدف از خدمات امدادی، حمایتی و بیمه ای را رصد نماید و ثالثاً اینکه حقوق شهروندی که مبتنی بر حقوق متقابل و متعامل دولت و ملت است به خوبی تبیین نشده بود و بویژه در حوزه اجتماعی این امکان برای مردم وجود نداشت که بتوانند در یک مرجع صالح مثلاً «دیوان عدالت اجتماعی» (مشابه دیوان عدالت اداری) در حوزه حقوق مربوط به بخش رفاه و تأمین اجتماعی بتوانند مطالبات خود را مطرح نمایند و یا یک مرجع متولی و سخنگوی وجه اجتماعی تصمیمات و اقدامات دولت شود.
در چنین فضایی علی القاعده یک عده می‌توانند بیایند و برای جلب آراء مردم و یا تخریب رقیب، یکسری وعده‌های انتخاباتی بدهند که اولاً بسیاری از آنها موجب تورم و کاهش ارزش پول ملی و مضمحل کننده تولید و اشتغال ملی و... کشور شده و باعث می شود تا ذخایر و اندوخته‌های بین‌النسلی کشور هدر برود. به طور مثال آیا ۱۰ سال پیش بهتر نبود به جای پول پاشی یارانه‌ای غیرهدفمند، بخشی از منابع را صرف توسعه میادین نفتی و گازی بویژه در مخازن مشترک با قطر و ... می‌کردیم؟ آیا بهتر نبود به جای روش‌های تحقیرآمیز با اعطای یارانه بیمه‌ای و تقبل تمام یا بخشی از حق بیمه (براساس آزمون وسع) زمینه ای را ایجاد کنیم که افراد با حفظ احترام و کرامت انسانی خود خدمات حمایتی مورد نیاز را دریافت نمایند؟ و ...
خوشبختانه طی سال‌های اخیر از یک طرف با اعطای سبد کالا و نیز برقراری پوشش‌های بیمه اجتماعی (درمان و بازنشستگی) با اعطای یارانه بیمه‌ای و ... براساس سامانه و پنجره واحد خدمت و پایگاه اطلاعات رفاه و تأمین اجتماعی (آزمون وسع) از سوی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ارائه خدمات به صورت هدفمند معطوف به اقشار و گروه‌های هدف شد و از سوی دیگر با ابلاغ و انتشار منشور حقوق شهروندی و نیز تصویب ماده ۵۷ قانون احکام دائمی برنامه‌های توسعه، کشور و ماده ۷۸ قانون برنامه ششم توسعه، زمینه رصد و پیمایش شاخص‌های رفاه و تأمین اجتماعی فراهم شد و بدین‌صورت می‌توان در آینده به راحتی وعده‌های انتخاباتی مربوط به حوزه رفاه و تأمین اجتماعی را سنجید و مردم هم می‌توانند آن را مطالبه کنند و بدین‌ترتیب تشخیص سره از ناسره و خادم از خائن راحت‌تر می‌شود و کاندیداهای ریاست جمهوری بایستی در همین ریل خدمات رسانی رفاه و تأمین اجتماعی حرکت کنند و ایفای وظیفه نمایند و به تکلیف خود عمل کنند و نمی‌توانند از آن به عنوان ابزاری برای اغواگری و اقدامات پوپولیستی بهره بگیرند و افرادی که با یک دست یک ریال در جیب مردم گذاشتند و با دستی دیگر صدها ریال از جیب مردم خالی کردند، بایستی عرصه رقابت را ترک کنند.
«حافظ ابنای زمان را غم مسکینان نیست          زین میان گر بتوان به که کناری گیرند» (حافظ)

نسخه چاپی نسخه XML فایل خبر ارسال به دوستان
به صفحه رسمی اینستاگرام سازمان تامین اجتماعی بپیوندید
کلید واژه
 
سروش سراسری - سایت اصلی آپارات سراسری - سایت اصلی
زمان انتشار: ۱۳۹۶ شنبه ۲ ارديبهشت ساعت 15:14 | تعداد بازدید: 688 | کد مطلب: 39355
ارسال نظر
نام:
captcha
کد امنیتی:
پست الکترونیک:
نظر: 100

مشاهده دیدگاه بینندگان