زمان انتشار: ۱۳۹۷ يکشنبه ۲۳ دي ساعت 16:16 تاریخ بروزرسانی : ۱۳۹۷/۱۰/۲۳ ساعت 16:16    تعداد بازدید: 42    کد مطلب: 72719

غلامرضا حیدری، عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی
بی‌توجهی به صندوق‌ها، هزینه اجتماعی سنگینی دارد


در تمامی کشورهای توسعه‌یافته و صنعتی بزرگ دنیا از صندوق‌های بازنشستگی به‌عنوان بزرگ‌ترین و قوی‌ترین سازمان‌های مالی یاد می‌شود که حتی در کنار بانک‌ها و دیگر موسسات مالی به مردم، تسهیلات می‌دهند. در شروع کار صندوق‌ها باتوجه به منابع مازاد موجود، مبالغ هنگفتی که از محل حق‌بیمه کارگران، کارفرمایان و... به صندوق‌ها پرداخت می‌شود، در بورس و سرمایه‌گذاری‌های بزرگ به‌کار می‌آید و ما می‌بینیم که کشورهای بزرگ دنیا با تکیه بر این بخش مهم، دائما سرمایه و ثروت خلق می‌کنند. یعنی جدا از پرداخت حق و حقوق بازنشستگان، کارگران و ازکارافتادگان که جزء وظایف قطعی آنان است، بخش‌های دیگری از اقتصاد نیز توسط آن‌ها پوشش داده می‌شود. این صندوق‌ها به نهادهای دولتی وام می‌دهند و یکی از ابزارهای مهم دولت‌ها برای رسیدن به توسعه هستند. اما سوال این است که چرا در کشور ما، صندوق‌های بازنشستگی به این جایگاه نرسیده‌اند؟  تجربه ناکارآمدی مدیریت دولتی نشان داده، وقتی دولت در اداره یک بخش و منابع یا مصارف آن دخالت دارد، طبیعتا در درون آن نهاد، تلاشی برای رشد نمی‌شود. صندوق‌های بازنشستگی دقیقا گرفتار چنین سرنوشتی شدند. یعنی دولت آنجایی که نباید در منابع آن‌ها دخالت می‌کرد، دخالت کرد و آنجا که باید بابت این دخالت‌ها هزینه می‌داد، هزینه نکرد. تنها کاری که دولت در این سال‌ها برای جبران بخشی از کاستی‌ها، انجام داده و آن را سرپوش خطاهای خود کرده، واگذاری برخی بخش‌های ناکارآمد، فرسوده و هزینه‌زا به صندوق‌های بازنشستگی است و از آنجایی که مدیریت این صندوق‌ها با دولت است، در برابر این واگذاری‌ها مقاومت چندانی نشده است. یعنی صندوق‌ها از کمترین حق قانونی برای تغییر، اصلاح یا تحول محروم هستند. عدم ‌استقلال صندوق‌های بازنشستگی طی این سال‌ها موجب شده، اعاده مطالبات صندوق‌ها از دولت و دریافت آن دشوار باشد. به همین دلیل با طولانی‌شدن فرایند پرداخت، پرداخت بی‌موقع به صندوق‌ها یا انباشت بدهی‌ها، از میان بیش از 10صندوق بازنشستگی، تنها دو صندوق ورشکسته نشده‌اند. جای تاسف است که بودجه به‌جای اینکه تعریف درستی از هزینه و درآمد بنگاه‌ها داشته باشد و در راستای آن هزینه کند، کاملا غیراقتصادی و ضدتوسعه نوشته می‌شود. بی‌توجهی بودجه سال98، به صندوق‌های بازنشستگی و سازمان تامین‌اجتماعی، یعنی بی‌توجهی به سهم و حقوق بازنشسته‌ها و این اهمال قطعا هزینه اجتماعی سنگینی برای دولت ایجاد می‌کند. شایسته است به این نکته توجه کنیم انواع و اقسام پروژه‌های اقتصادی که شاید اتمام آن‌ها با روند کنونی بیش از 60سال طول بکشد، معطل مانده و بدون تخصیص اعتبارات به آن، صرفا از آن‌ها به‌عنوان پروژه‌های نیمه‌تعطیل یاد می‌شود. یکی از راه‌های توسعه و کمک به منابع سازمان تامین‌اجتماعی، بهره‌برداری و تکمیل این پروژه‌هاست که به اشتغال زیاد، همچنین خلق درآمد برای صندوق‌های تامین‌اجتماعی می‌انجامد. بودجه اگر چنین رویکردی در پیش بگیرد می‌تواند به احیای بخش خصوصی‌ که سال‌ها تحت فشار اقتصادی از بین رفته، کمک کند و این یعنی احیای منابع سازمان و حتی امکان افزایش حق‌بیمه‌ها. در شرایط کنونی به‌دلیل مشکل بیکاری و شرایط حاد اقتصادی نه تنها امکان افزایش درصد حق‌بیمه نیست، بلکه بسیاری از بنگاه‌ها به شیوه‌های مختلف از پرداخت حق‌بیمه سر باز می‌زنند. در چنین شرایطی پرداخت نشدن بدهی دولت به صندوق‌ها فشار مضاعفی به آن‌ها وارد می‌کند و در بودجه پیشنهادی 98، هم به این موضوع بی‌توجهی شده است. البته مجلس به این امر بی‌توجه نیست و به تکلیف قانونی خود که رفع ایرادهای بودجه قبل از تصویب است، عمل خواهد کرد.

منبع: هفته نامه آتیه نو شماره 186


کلید واژه
 

ارسال نظر
۱۰۰
captcha




Page Generated in 0/1383 sec